Escuchando: If you can’t give me love (Suzi Quatro)
Creo, que cuánto más caso le hago a mi corazón, más débil se muestra ante cualquier sentimiento o ausencia… Y caigo en noches en vela… Y en días eternos…
Desde mi lejanía, no veo sus lágrimas… No siento sus manos ante esta soledad, que se adhiere a mi piel como la sal del mar…
En días como hoy, dejo que la vida me venza…
…Y dejo de soñar…
4 comentarios:
Mireia A.
dijo...
Et llegeixo i no deixo de veure'm retratada en les teves paraules. igual que tu he deixat passar un temps, però ara crec que hauria d'assumir com sóc i la que sóc des de dins, no per com em veuen des de fora. En bona part tu m'ho has mostrat, i l'altre dia vaig pensar molt el que vas parlar amb mi, i només puc dir, que si ets tan gran, és perquè càpiga aquest cor que tens, estic segura d'això pot ser que deixar de somiar t'ensenyi la realitat moltes gràcies per la companyia de l'altre dia, per entendre'm.
No sé si habrás leído bien, pero yo que te conozco, sé que es muy diferente y por eso, no entiendo que te identifiques con mi texto... Y nada tiene que ver con lo que hablamos cuando nos vimos hace unos días... Respecto a lo que sí hablamos, poco remedio queda y por desgracia, es lo primero que se ve... Llevo unas semanas, no se si dolido, ofendido o qué... pero sobretodo, resignado, porque ahora mismo es lo que hay (en esa parte, quien me lo dijo tiene razón), aunque ahora con más frialdad, veo una falta de sensibilidad, que por otros motivos no vi en aquel momento... Respeto, que haya personas que sean directas e incluso, agradezco la sinceridad y que no disfracen lo que piensan... Pero de ahí, a que te puedas sentir despreciado o casi insultado por como te ve otra persona, me parece de lo más fuerte y además, el momento no acompañaba, aunque no cayera en la cuenta en aquel momento... Creo darme cuenta, que la primera impresión, es decir; lo que se ve, condiciona mucho a algunas personas querer descubrir cómo eres realmente... Leí de una persona con un "condicionante" diferente al mío, pero que en cierto modo la limitaba y que se hacía la pregunta de como la describirían los demás... Empezó, diciendo, que seguramente comenzarían por definir el color de sus ojos, de su pelo... si era alta o baja... Sólo por cortesía, pero que inevitablemente, terminarían por sacar el "condicionante" que a simple vista para otros destacaría, pese a ser (y me gustó mucho esta definición refiriéndose a su condicionante) Una característica topográfica inevitable en su paisaje físico... Deteniendo, todo aquello que interiormente pueda afrecer esa persona... Por eso, no entiendo que te reflejes en éste escrito, porque tengo claro que no tienes problemas arquitectónicos y me consta que es así ;-P
Hola nen, no entiendo demasiado a que lo refieres, ni de quien em hablas, si creo saber porque pero. ciertamente es acertada la forma en que define a esa persona que leiste y te doy la razón de que los adjetivos pueden ser crueles y definir una idea errada sobre la gente, pero la falta de vista está en los otros que no saben ver. Un petó, ara et truco
4 comentarios:
Et llegeixo i no deixo de veure'm retratada en les teves paraules. igual que tu he deixat passar un temps, però ara crec que hauria d'assumir com sóc i la que sóc des de dins, no per com em veuen des de fora. En bona part tu m'ho has mostrat, i l'altre dia vaig pensar molt el que vas parlar amb mi, i només puc dir, que si ets tan gran, és perquè càpiga aquest cor que tens, estic segura d'això
pot ser que deixar de somiar t'ensenyi la realitat
moltes gràcies per la companyia de l'altre dia, per entendre'm.
petons
Hola Mireia!!
No sé si habrás leído bien, pero yo que te conozco, sé que es muy diferente y por eso, no entiendo que te identifiques con mi texto... Y nada tiene que ver con lo que hablamos cuando nos vimos hace unos días... Respecto a lo que sí hablamos, poco remedio queda y por desgracia, es lo primero que se ve... Llevo unas semanas, no se si dolido, ofendido o qué... pero sobretodo, resignado, porque ahora mismo es lo que hay (en esa parte, quien me lo dijo tiene razón), aunque ahora con más frialdad, veo una falta de sensibilidad, que por otros motivos no vi en aquel momento... Respeto, que haya personas que sean directas e incluso, agradezco la sinceridad y que no disfracen lo que piensan... Pero de ahí, a que te puedas sentir despreciado o casi insultado por como te ve otra persona, me parece de lo más fuerte y además, el momento no acompañaba, aunque no cayera en la cuenta en aquel momento... Creo darme cuenta, que la primera impresión, es decir; lo que se ve, condiciona mucho a algunas personas querer descubrir cómo eres realmente... Leí de una persona con un "condicionante" diferente al mío, pero que en cierto modo la limitaba y que se hacía la pregunta de como la describirían los demás... Empezó, diciendo, que seguramente comenzarían por definir el color de sus ojos, de su pelo... si era alta o baja... Sólo por cortesía, pero que inevitablemente, terminarían por sacar el "condicionante" que a simple vista para otros destacaría, pese a ser (y me gustó mucho esta definición refiriéndose a su condicionante) Una característica topográfica inevitable en su paisaje físico... Deteniendo, todo aquello que interiormente pueda afrecer esa persona... Por eso, no entiendo que te reflejes en éste escrito, porque tengo claro que no tienes problemas arquitectónicos y me consta que es así ;-P
Nos vemos, un beso!!
Hola nen, no entiendo demasiado a que lo refieres, ni de quien em hablas, si creo saber porque pero. ciertamente es acertada la forma en que define a esa persona que leiste y te doy la razón de que los adjetivos pueden ser crueles y definir una idea errada sobre la gente, pero la falta de vista está en los otros que no saben ver.
Un petó, ara et truco
Pues sí Mir...
Publicar un comentario