sábado, 9 de abril de 2011

Realidad...


Escuchando: Una canción de despedida (Los Lunes)


Es duro atravesar la ventana con la mirada y no alcanzar a ver la realidad… Cuando lo más cercano que alcanzo a ver, es un pasado próximo que todavía sangra en mi corazón… Es como salir a la calle, tener encuentros con personas conocidas y no ver más que figuras…

El tiempo, con todos sus minutos y sus horas, con todos sus días que se suceden sin apenas darme cuenta, volcado en mis pensamientos… Dedicándome a soñar y escribir, a desear… Y no para mí… Y a medida que avanza mi vida, me va gustando menos mi día a día…

No es sinónimo de infelicidad… Es sólo, que mi corazón ya no recuperará esa ilusión por la que prometió luchar…

Todo va dejando de ser lo que era… Las personas y los pocos amigos que quedan se preguntarán por qué he cambiado… Por qué ya no soy el mismo…Tal vez, es porque no he logrado entender que el tiempo ya no va a retroceder… Y que debería saber adaptarme a mi nueva realidad… Porque quiera o no…

…Es la que me toca vivir…

4 comentarios:

Mireia A. dijo...

que tal Pep. La vida està plena de situacions dures, t'ho puc assegurar. però al final, ens trobem amb altres situacions i persones que fan que tot canviï, que ens sentim ben i jo t'agraeixo la teva amistat, lo bé que m'ha anat per parlar amb tu i tantes altres coses, com cuidar-me en dies que la por era més gran que jo, també quan les meves angines volien ser les protagonistes. des d'aquí avui t'enyoro

Mireia A.

Pep dijo...

Hola Mir!!

No tienes nada que agradecerme, en todo caso yo a tí, por saber escuchar y decir las cosas sin bajar la mirada... Los momentos de miedo son los que ahora te toca olvidar y lo de las anginas... La verdad es que lo de las anginas fue algo atípico en el mejor de los sentios...

Un beso Mir!!

Cani Mancebo dijo...

Sabes que no me gusta verte así ... pero sabes que te entiendo tanto que me fastidia.

Un petó, mi querido cowboy.

Pep dijo...

Gracias cielo!!
Toy bien...Bueno, estoy

Besines!!